De teloorgang van een stuk industrie in Nederland. En niet zomaar een stuk industrie. Nedcar, opgericht in 1967 door DAF, was onderdeel van een plan om banenverlies te compenseren dat ontstond dor het sluiten van de mijnen in Limburg. Volvo is nog enige jaren in beeld als mede aandeelhouder, maar uiteindelijk komt het hele bedrijf in handen van Mitsubishi. In 2006 ontstaat er voor het eerst grote onrust als de Japanse eigenaar niet kan vertellen of er vanaf 2010 nog auto’s gemaakt zullen worden in Limburg. Het land en zeker Limburg in rep en roer. Dagelijks haalde de fabriek het nieuws, de premier (Balkenende) en de minister van economische zaken (Brinkhorst) komen langs en doen hun zegje. Als tegenprestatie gaan 1400 werknemers naar het malieveld en ondertussen haalt Mitsubishi met een aantal grote vrachtwagens alle nieuw geproduceerde auto’s weg. Je weet immers maar nooit. Dat hebben ze onthouden in Limburg want nu hebben werknemers de sleutels van de nieuw geproduceerde auto’s mee naar huis genomen. Een onderpand?

Vandaag wordt er weer druk gesproken over het behouden van deze industrie voor Nederland. Werkgelegenheid voor alles en er zal gevochten worden om de mensen aan het werk te houden. Mitsubishi vertaalt dit enthousiasme door het geheel voor 1 euro aan te bieden mits het personeel dan wordt overgenomen. Tja, het sociaal plan voor 1500 werknemers, waarvoor zeker een grote berg Yen zal zijn gereserveerd, kan daar dan als opbrengst bij worden geschreven. Niet per se een nobel gebaar dus. Maar het lijkt mij toch een kans.

Waarom nemen de mensen zelf die hele toko niet over voor 1 euro? En waarom geeft politiek Den haag niet het voorbeeld door dit als initiatief voor te stellen? Doe er een salarisgarantie (gelijk aan de ww uitkering?) van maximaal 2 jaar bij. Daarna worden de werknemers zelfstandigen in hun geheel nieuwe bedrijf. Bij voorkeur met productie van de meest groene, zuinige, maar ook volledige design auto met internationale uitstraling. Haal er alle onderdelen van de gewenste kenniseconomie bij en het wordt een voorbeeld van het Nederlands economisch beleid. Poldermodel nieuwe stijl in Limburg. Als het goed gaat is de winst uiteraard voor de eigenaren, inclusief diegene die ooit die ene euro gaf.

Zou iemand er in geloven, of wordt het gewoon staken, hoop emotie, hoop gepraat en uiteindelijk de deuren toch dicht?